วันจันทร์ที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2552

การสูญเสีย..

โลกใบนี้..


มีสิ่งที่เป็นธรรมชาติมากมาย

ทั้งที่เกิดมาหลายร้อย หลายพันปี
หรือแม้แต่กระทั่งพึ่งเกิด ณ ปัจจุบัน

ธรรมชาตินี้ ยังรวมไปถึง 'ความตาย'

ไม่มีใครที่จะไม่ตาย ไม่มีคนไหนที่จะไม่จากไป และไม่มีคนไหนที่จะหลุดพ้นวัฏจักรนี้ไปได้


เพียงแต่...ขึ้นอยู่กับว่า จะช้าหรือเร็ว

กับบุคคลใด และเมื่อไร...



****



ที่เขียนเริ่มต้นบทความ ด้วยเกี่ยวกับเรื่องนี้
เป็นเพราะคนใกล้ตัวกำลังประสบกับเหตุการณ์เดียวกันนี้อยู่


การสูญเสีย...


บุคคลที่เคารพรัก อย่างไม่ทันตั้งตัวนั้น
นำพามาซึ่งความรู้สึกที่...สุดจะบรรยายในความเสียใจนั้น

ความเสียใจ...ที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น เร็วขนาดนี้

บางคนเสียใจขั้นรุนแรง แทบช็อก! เลยก็เป็นได้
ถึงขนาดทำใจไม่ได้ และไม่ยอมรับกับมัน..
บางคนอาจถึงขึ้นพร่ำเพ้อหา และนึกเสียใจถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
กับครั้งที่ยังเคยเจอกันอยู่ หรืออยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขจุดตรงนั้น



แต่สุดท้าย...คนเราก็ต้องอยู่กับความจริง
ความจริงที่เกิดขึ้น และเกิดขึ้นแล้วในโลก 'ปัจจุบัน'




สุดท้าย.
อยากจะบอกทุกคนว่า


อยากให้ทุกคนเห็นถึง คุณค่าของชีวิตคนเรา
คนเรามีคุณค่าในตัวอยู่ทุกคน อยู่ที่ว่าเราจะทำมันให้มีค่าแค่ไหน

เราไม่รู้ว่า ตัวเราจะตายเมื่อไหร่

อยากให้ลองมองดูคนรอบข้างตัวเรา แล้วลองใส่ใจกับคนคนนั้น
อย่าละเลยในเวลาที่มันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เพราะไม่มีใครที่จะย้อนเวลาคืนกลับมา..เพื่อจะแก้ไข ทุกเรื่องราวที่เคยผิดไป



เพียงแต่..


วันนี้ เราทำให้มันดีที่สุด ก็เพียงพอ..







.. "52530297-G301" .....